Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
[ X ]
  
 
 

Partnerzy merytoryczni

SMDI

Firmy wspierające

Polska

Aby zrealizować ambitne plany budowy farm wiatrowych na polskich obszarach morskich w latach 2018 - 2020 konieczne będzie rozpoczęcie licznych działań przedinwestycyjnych. W pierwszym okresie będą wykonywane wstępne analizy i założenia projektów oraz dokumenty aplikacyjne, co daje szansę na stworzenie miejsc pracy w firmach doradczych i konsultingowych. Na kolejnym etapie prowadzone będą bogate programy badawcze na potrzeby procedur środowiskowych. Koszt badań środowiska morskiego na potrzeby jednego projektu MFW to od 10 do 30 mln zł, który będzie się przekładał na przychody ośrodków badawczych, ekspertów przyrodników, a także właścicieli jednostek pływających i latających, wykorzystywanych w ramach badań. Równolegle powinien rozwijać się sektor instalacji i bezpośredniej produkcji urządzeń, które już dziś mogą być sprzedawane na rynki europejskie, a po latach 2018 - 2020 zacznie się na nie popyt również na rynku krajowym.

W przypadku rozwoju MFW na polskich obszarach morskich w wielkości 6 - 7 GW, w polskich stoczniach, portach oraz przemyśle morskim powstanie ok. 9 000 nowych etatów. Prognozę potwierdzają dane z rynku niemieckiego i brytyjskiego, dzięki rozwojowi MFW w Niemczech przybyło 8 500 nowych miejsc pracy do 2011 r., natomiast w Wielkiej Brytanii tylko w regionie North-East England w sektorze zatrudnionych jest już 6 000 osób.

Potencjał do tworzenia nowych miejsc pracy posiadają:
  • porty (obsługa transportu, budowy i serwisu urządzeń),
  • magazyny (logistyka dostaw urządzeń – fundamenty, elementy wież, turbiny, śmigła),
  • stocznie (największy deficyt na rynku występuje w sektorze konstrukcji statków do budowy i obsługi morskich farm wiatrowych; obecnie polska stocznia Crist w Gdyni buduje specjalistyczne statki do montażu morskich farm wiatrowych (każde zlecenie warte 200 mln euro),
  • usługi inżynieryjne, konstruktorskie, logistyczne, serwisowe, konsultingowe,
  • kable (do budowy jednej morskiej farmy wiatrowej potrzeba nawet do kilkuset km przewodów),
  • urządzenia i podzespoły morskich elektrowni (już dziś polskie firmy realizują tego typu zlecenia dla zachodnich kontrahentów),
  • nauka (środowiskowe analizy przedrealizacyjne i monitoringi porealizacyjne, rozwój technologii energetycznych, budowlanych i konstruktorskich),
  • edukacja (programy szkoleń dla pracowników firm budowlanych, serwisowych i obsługowych),
  • turystyka (morskie farmy wiatrowe stanowią atrakcję turystyczną o dużym potencjale usługowym).


» Czytaj więcej o rynku w Polsce


Z tytułu opłat za wydanie pozwoleń lokalizacyjnych (stanowiących 1% wartości realizowanych przedsięwzięć) do budżetu państwa może wpłynąć około 1 mld złotych. Opodatkowanie przychodów dostawców energii, przemysłu morskiego, podatki od wynagrodzeń od kilku tysięcy nowych miejsc pracy w przemyśle morskim, koszty redukcji CO2 będą składały się na sumę zysków budżetowych, która może przekroczyć 20 mld złotych w tym samym okresie i będzie rosła w latach kolejnych.

Rozwój sektora morskiej energetyki wiatrowej wiąże się ze wzrostem zapotrzebowania na szereg specjalistycznych usług produkcyjnych, transportowych, serwisowych, oraz badawczych. Budowa wież elektrowni wiatrowych i fundamentów, a także specjalistycznych statków transportowych i serwisowych odbywa się w stoczniach. Duże porty morskie mogą funkcjonować jako centra logistyczne, obsługujące cały proces budowy farmy. Wokół portów i stoczni powstają fabryki kabli morskich oraz innych elementów składowych farm wiatrowych, takich jak stacje elektroenergetyczne, stacje badawcze, kolektory, itp. Małe porty zapewniają obsługę serwisową oraz zaplecze organizacyjne na etapie eksploatacji. Przygotowanie i realizacja morskich farm wiatrowych to proces wieloletni (około 6 - 9 lat dla jednego projektu).

Część polskich stoczni została już odpowiednio zmodernizowana i przystosowana do produkcji nowoczesnych jednostek pływających wykorzystywanych na rynkach innych krajów Unii Europejskiej. Wiodące polskie firmy rozwijające się w sektorze morskiej energetyki wiatrowej to przede wszystkim stocznia CRIST, powstała po upadku Stoczni Gdynia, produkująca specjalistyczne jednostki pływające obsługujące budowę farm wiatrowych na Morzu Północnym. GSG Towers, która powstała na terenach upadłej Stoczni Gdańskiej, wytwarza wieże do elektrowni wiatrowych. Fundamenty pod  morskie turbiny wiatrowe budowane są już w polskich stoczniach m.in. przez spółkę Energomontaż-Północ Gdynia.

Obecnie wartość zamówień dla morskiej energetyki wiatrowej jedynie w sektorze stoczniowym, realizowanych w Polsce na eksport, szacowana jest na poziomie około 150 mln euro rocznie. Przewiduje się, że w latach 2018 - 2025 wartość ta może wzrosnąć ponad czterokrotnie do 700 mln euro rocznie. Budowa 6 GW MFW na polskich obszarach morskich to koszt ok. 65 mld euro. Prognozowany rozkład przyszłych nakładów inwestycyjnych w morskie farmy wiatrowe zakłada, że pod określonymi warunkami, nawet do 40 mld euro może zostać skonsumowane przez polskie firmy. Dla krajowego przemysłu morskiego oznaczałoby to inwestycje rzędu od 2,25 - 6 mld euro do roku 2020 oraz około 18 - 30 mld euro do roku 2030. Należy również podkreślić, że rozwój morskiej energetyki wiatrowej może przynieść bezpośrednie wpływy do budżetu z tytułu wydania pozwoleń na wznoszenie i wykorzystywanie morskich farm wiatrowych, które mogą wynieść od 0,7 do 1 mld złotych w latach 2012-2018.

W Europie można znaleźć liczne przykłady na to, jak dynamicznie rozwijają się porty i regiony nadmorskie dzięki inwestycjom w morską energetykę wiatrową. W Niemczech najlepiej obrazuje to historia Bremerhaven – portu, który stanowi krajowe centrum morskiej energetyki wiatrowej. Decyzja o przekształceniu portu wiązała się z dużymi nakładami inwestycyjnymi, które przełożyły się na ogromne korzyści dla całego regionu. Zainwestowano tam około 40 mln euro (ze środków krajowych i UE) w rozwój zaplecza morskiej energetyki wiatrowej. Utworzono ok. 3 000 miejsc pracy – z nieustanną perspektywą rozwoju w przyszłości. Biznes z branży energetyki wiatrowej zainwestował w Bremerhaven blisko 250 mln euro, czyniąc z upadłego centrum stoczniowego, centrum obsługi rynku morskiej energetyki wiatrowej wschodniego Morza Północnego.
 
W Polsce, dobrym przykładem wykorzystania szansy, jaką daje rozwój MFW jest Stocznia Crist, która realizuje kolejne inwestycje w sektorze morskiej energetyki wiatrowej. Oprócz produkcji specjalistycznych statków, w stoczni realizowany jest już projekt budowy fabryki fundamentów kratownicowych. Koszt inwestycji realizowanej wspólnie z międzynarodowym koncernem Bilfinger Berger i Funduszem Inwestycyjnym MARS zarządzanym przez Agencję Rozwoju Przemysłu, to ponad 50 milionów euro, a jej możliwości produkcyjne to 80 fundamentów rocznie. Inwestycja przyniesie powstanie 400 nowych miejsc pracy. Zgodnie z najnowszymi szacunkami do 2020 roku tylko w obszarze Morza Północnego potrzebne będzie około 6 000 fundamentów dla nowych projektów MFW. Fabryka, która powstała na terenie stoczni będzie przerabiała rocznie około 80 000 ton stali, co stanowi porównywalną ilość do mocy przerobowych polskich stoczni produkcyjnych w czasach ich najlepszej koniunktury.

Najważniejsze działania do podjęcia:

Polityka:
  • Uchwalenie ustawy o OZE z systemem wsparcia gwarantującym konkurencyjny, stabilny i efektywny rozwój MFW.
  • Znowelizowanie polityki energetycznej Polski do roku 2030 i Krajowego Planu Działań przez wprowadzenie harmonogramu i narzędzi rozwoju morskiej energetyki, jako ważnego składnika polskiego energy mix w perspektywie 2020 - 2030.
  • Utworzenie funduszu celowego na rozwój morskiego przemysłu i energetyki, finansowanego wpływami z opłat za pozwolenia lokalizacyjne na morzu. Fundusz powinien wspierać rozwój infrastruktury stoczniowej, portowej oraz elektroenergetycznej na morzu.
  • Objęcie patronatem oraz wsparciem rządowym i samorządowym realizacji pierwszego, pilotażowego projektu MFW o mocy ok. 200 MW, w przypadku opracowania takiego projektu przez reprezentatywną dla krajowego rynku grupę inwestorów.

Infrastruktura:
  • Wskazanie możliwości przyłączeniowych MFW w perspektywie do roku 2030 oraz zakresu niezbędnych inwestycji do tworzenia infrastruktury przesyłowej na morzu i lądzie, źródeł bilansujących, połączeń transgranicznych.
  • Opracowanie harmonogramu przyłączania kolejnych MFW posiadających PSZW.
  • Znowelizowanie ustawy o obszarach morskich w zakresie utrzymania ważności PSZW dla projektów, które oczekują na wydanie warunków przyłączenia, zgodnie z harmonogramem opracowanym przez Operatora.
  • Przygotowanie projektu budowy morskich systemów elektroenergetycznych oraz stworzenie warunków do pozyskania środków UE na jego realizację, oraz pozyskanie środków prywatnych w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego.
  • Opracowanie programu modernizacji polskich portów i stoczni na cele organizacji zaplecza logistycznego i wytwórczego dla bałtyckiego rynku morskiej energetyki wiatrowej.

Środowisko:
  • Uruchomienie krajowego programu badawczego środowiska morskiego, realizowanego wspólnie przez inwestorów oraz instytucje państwowe, mającego na celu pozyskanie wiarygodnych i weryfikowalnych danych o środowisku morskim oraz oddziaływaniach MFW.
  • Wypracowanie standardów procedur ocen oddziaływania na środowisko dla MFW.
  • Opracowanie koncepcji przestrzennej oraz zatwierdzenie korytarzy lokalizacyjnych dla infrastruktury przyłączeniowej MFW na obszarach morskich i lądowych.