Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies.
Możesz określić warunki przechowywania lub dostępu do plików cookies w Twojej przeglądarce.
[ X ]
  
 
 

Partnerzy merytoryczni

SMDI

Firmy wspierające

Prawo

Najważniejsze decyzje administracyjne niezbędne do realizacji projektów morskich farm wiatrowych:
  • decyzja lokalizacyjna - pozwolenie wydawane przez Ministra ds. Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich; wydawana jest na wniosek inwestora dla wybranej przez niego lokalizacji, po uzgodnieniu z 6 innymi ministrami: ds. środowiska, rybołówstwa, gospodarki, kultury i dziedzictwa narodowego, administracji i spraw wewnętrznych, Obrony Narodowej,
  • w przypadku zainteresowania daną lokalizacją więcej niż jednego inwestora, pozwolenie wydawane jest po przeprowadzeniu tzw. trybu rozstrzygającego, w ramach którego planowane projekty są porównywane wg określonych w ustawie kryteriów,
  • pozwolenie na układanie kabli morskich w granicach polskiej wyłącznej strefy ekonomicznej wydawanego przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej oraz pozwolenie dla kabla położonego na wodach wewnętrznych i morzu terytorialnym wydawanego przez właściwego Dyrektora Urzędu Morskiego,
  • warunki przyłączenia do sieci wydawane przez operatora systemu przesyłowego,
  • decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wydawana przez właściwego Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska,
  • decyzja o pozwoleniu na budowę wydawana przez wojewodę.
 

» Czytaj więcej

Wydane pozwolenie lokalizacyjne jest ważne przez okres 30 lat, z możliwością przedłużenia na kolejne 20, przy spełnieniu następujących warunków:
  • w ciągu 6 lat inwestor musi uzyskać pozwolenie na budowę (możliwość przedłużenia do 8 lat w przypadku opóźnień niezawinionych przez inwestora),
  • w ciągu kolejnych 3 lat musi zostać rozpoczęta budowa,
  • a po 5 latach - eksploatacja morskiej farmy wiatrowej.

Elektrowni wiatrowych nie można lokalizować na obszarze morza terytorialnego.

Za wydanie pozwolenia lokalizacyjnego inwestor wnosi opłatę w wysokości 1% wartości przedsięwzięcia, rozłożoną na raty:
  • 10% płatne w terminie 90 dni od uzyskania pozwolenia lokalizacyjnego,
  • 30% płatne po uzyskaniu pozwolenia na budowę,
  • 30% płatne po oddaniu przedsięwzięcia do użytku,
  • 30% płatne po trzech latach od rozpoczęciu eksploatacji.
Całkowita wysokość opłaty jest weryfikowana na etapie płatności trzeciej raty, przed wniesieniem której inwestor podaje ministrowi ds. gospodarki morskiej informację o faktycznie poniesionych kosztach inwestycyjnych. Na tej podstawie minister nalicza właściwą wysokość raty trzeciej i czwartej.

Kolejnym etapem realizacji projektu jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska dla morskiej farmy wiatrowej oraz niezbędnej infrastruktury przyłączeniowej.

Morskie farmy wiatrowe zaliczane są do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, co oznacza, że wykonanie oceny oddziaływania na środowisko przed uzyskaniem pozwolenia na budowę jest dla tych przedsięwzięć obligatoryjne. Wykonanie takiej oceny oddziaływania poprzedzać powinny szczegółowe badania środowiska morskiego narażonego na ewentualne oddziaływania ze strony farmy wiatrowej. Przedsięwzięcia, które mogą oddziaływać na terytoria innych państw mogą wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w trybie transgranicznym.

Procedura oceny oddziaływania na środowisko prowadzona jest z udziałem społeczeństwa (tzw. konsultacje społeczne).

W celu zapoznania się ze szczegółowymi wymogami w zakresie procedur lokalizacyjnych i środowiskowych dla MFW zapraszamy do lektury Przewodnika po procedurach lokalizacyjnych i środowiskowych dla morskich farm wiatrowych w polskich obszarach morskich.

Szacowany czas na uzyskanie wszelkich pozwoleń – od 4 do 8 lat.

Dotychczasowy system wsparcia odnawialnych źródeł energii oparty był na systemie zielonych certyfikatów, których coroczny obowiązek przedłożenia do Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (URE) był nałożony na każdego producenta energii elektrycznej. Jednostki wytwórcze, które nie wywiązały się z obowiązku udziału energii zielonej w produkcji energii elektrycznej, miały możliwość zakupu certyfikatów od innych uczestników rynku albo były zobligowane do uiszczenia opłaty zastępczej na poczet Narodowego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Źródłem dochodu w tym systemie wsparcia była sprzedaż wyprodukowanej energii elektrycznej po cenie rynkowej oraz dochód ze sprzedaży zielonych certyfikatów na Towarowej Giełdzie Energii.

Dnia 20 lutego 2015 roku weszła w życie długo wyczekiwana ustawa o odnawialnych źródłach energii. Nowy system wsparcia oparty jest na systemie aukcyjnym, w którym wszystkie technologie odnawialnych źródeł energii konkurują o wsparcie. Zwycięzcy aukcji będą sprzedawać energię elektryczną po stałej, ustalanej na podstawie najniższej oferty w aukcji cenie przez okres 15 lat. Prezes URE ma obowiązek przynajmniej raz w roku organizować aukcję. Właściwy Minister Gospodarki w terminie nie krótszym niż 60 dni przed ogłoszonym terminem aukcji, ma obowiązek przedstawienia maksymalnej ceny 1 MW energii elektrycznej (tzw. ceny referencyjnej), za którą może zostać sprzedana energia elektryczna. Wysokość ceny referencyjnej będzie inna dla każdej technologii wytwarzania energii elektrycznej, dzięki czemu nie zostaną wykluczone droższe technologie takie jak dla przykładu morskie farmy wiatrowe. Ponadto, każdego roku do dnia 31 października Rada Ministrów wyznacza maksymalną ilość energii elektrycznej z odnawialnych źródeł, która może zostać wyprodukowana w następnym roku kalendarzowym. Wsparcie będzie przysługiwało jednostkom wytwórczym przez okres 15 lat, ale nie dłużej niż do końca 2035 roku, z wyjątkiem morskich farm wiatrowych, dla których wsparcie możliwe jest do 2040 roku.

Jak wynika z analizy finansowej przeprowadzonej przez ekspertów Fundacji na rzecz Energetyki Zrównoważonej i Grupy Doradczej SMDI w Polsce powinien zostać stworzony dedykowany system wsparcia dla morskiej energetyki wiatrowej. Wynika to z konieczności jak najszybszego zapewnienia konkurencyjności polskiego systemu wsparcia MFW względem dynamicznie rozwijających się rynków zagranicznych, niezbędne jest określenie współczynników korekcyjnych na poziomie:

Wariant I

a) dla instalacji zlokalizowanych w odległości do 40 km (50% projektów), w linii prostej od najbliższego punktu linii brzegowej, średnia roczna wysokość wsparcia dla instalacji oddanych do użytku w pierwszym okresie wsparcia w wysokości 514,4 PLN (współczynnik korekcyjny 2),

b) dla instalacji zlokalizowanych w odległości większej niż 40 km (50% projektów), w linii prostej od najbliższego punktu linii brzegowej, średnia roczna wysokość wsparcia dla instalacji oddanych do użytku w pierwszym okresie wsparcia w wysokości 561,9 PLN (współczynnik korekcyjny 2,2),

Wariant II

a) dla instalacji zlokalizowanych w odległości do 50 km (75% projektów), w linii prostej od najbliższego punktu linii brzegowej, średnia roczna wysokość wsparcia dla instalacji oddanych do użytku w pierwszym okresie wsparcia w wysokości PLN – 549, współczynnik korekcyjny 2,1,

b) dla instalacji zlokalizowanych w odległości większej niż 50 km (25% projektów), w linii prostej od najbliższego punktu linii brzegowej, średnia roczna wysokość wsparcia dla instalacji oddanych do użytku w pierwszym okresie wsparcia w wysokości 631,8 PLN, współczynnik korekcyjny 2,4.


Zapoznaj się z analizą wymaganego poziomu wsparcia dla morskich farm wiatrowych w Polsce w perspektywie do 2025 roku

Zapoznaj się z aneksem do raportu z dnia16 stycznia 2012 r. uwzględniający zapisy projektu ustawy o OZE z dnia 4 października 2012 r.